. category

Elif ÖZDEMİR

ÖĞRETİLMEYEN

ÖĞRETİLMEYEN ‘Adıyla’ seslenmek gerek bu alemde her zerreye. Kişilerden, şehirlerden öte; ‘hallere’ adıyla hitap etmek gerek. Zira öyle başladı kitap: ‘adıyla, ismiyle’ …

 ESKİ PARANTEZ

 Ağlarken bir insan ne kadar da masumdu, çaresizliği, acizliği ve kabullenmişliği, razı olmuşluğu belirirdi gözyaşlarında. İnsan ağlarken daha bir insan olurdu. Sanki dünyaya ruhundan bir şeyler bırakırdı hüznünü yaşarken. Hele ağlamadan sonraki ilk tebessüm yok mu? Gönlümdeki sevgiye kucaklattırırdı kainatı. Kalbimin özündeki o çekirdek, o çekirdeğin çekirdeği yeltenirdi yeşermeye, coşardı …

ÜZÜLME

Bilemem ben, kusura bakma, hüküm veremem kendimce. Yeremem seni, üzemem hakkım yok buna. Söylerim evet, konuşurum seninle, anlatırım güzelce, kalbine değen cümleler söyleyecek kadar güzel konuşamam ama. (Ne yapayım ben de böyleyim işte.) Kalbine dokunmak bana çok huzur verirdi oysa, kalbine dokunarak anlatmak. Kendi dünyamı açmaktır bu; eleştiri, yargılama, suçlama, …