Artık Uçma Vakti

Artık Uçma Vakti

Bismillahirrahmanirrahim.

Okuyan gönüllerde bir “eyvallah” samimiyeti bırakması duası ile…

            Bugün benim nezdimde çok özel bir gün çünkü yaklaşık olarak iki buçuk sene evvel emanet edindiğim vazifemi bugün tekerrürün tecellisi misali bende bir kardeşime emanet ediyorum. Görüldü ki kişiler gelip geçti lakin yine edep mektebindeki anlam baki kaldı. Artık yalnız bir ağabey ve bu mananın hizmetkarı olarak naçizane dileğim emanetimizin layık olduğu yerlere ulaştırılmasıdır ki bu hususta asla bir endişem bulunmamaktadır. Şimdi niyetim bu mektepte geçirdiğim güzel zamanlarımı sizlerle paylaşmaktır.

Hamdım…

Edep mektebine ilk geldiğim gün daha henüz çiğ idim. Bahsettiğim manayı kavramam, işlenmem ve pişmeye hazır hale gelmem gerekiyordu. Deyim yerindeyse bana bir el uzandı ve bende o eli aldım. Belki de rahle-i tedrisimiz içerisinde yeri geldi, sınandım. Bir dervişin mürşidinin isteği üzerine çeşitli vazifelerle nefsini köreltmesi misali, en basit görevlerle alakadar oldum. İşte en nihayetinde ben bir yürek lisanının sırrına eriştim. Kendi deyimimle dergahta bizim Faruk oldum.

Piştim…

Benim için göğüs kabartıcı bir vazifeyi üstlendim bu seferde. Fakat ben bu ağır sorumluluk içerisinde toydum. Yeri geldiğinde topluluk önünde konuşmam, yeri geldiğinde bu davada beraber hizmet ettiğimiz arkadaşlarımı görevlendirmem, yeri geldiğinde ise sorumlu olduklarıma karşı hesap vermem gerekiyordu.  Ancak hepsinin dışında benim için en mühimi olan Edep Mektebi Başkanı sıfatına uygun olarak bir temsiliyet göstermem elzemdi. Bu bahsettiğim hususların hepsini yaşadım ve tecrübe ettim. Edindiğim bu tecrübelerle piştim ve benim nezdimde bu çok sevdiğim görevimin ikinci senesinde, bütün maharetlerimi göstermeye çalıştım. Başka bir deyişle terimin son damlasına kadar, mektebimin ve sorumluluğumun hakkı için uğraş verdim. Naçizane artık biliyordum ki ben bu dergahta pişmiştim.

Yandım Mı ?

              İşte bu son kanıya ben vakıf değilim. Belki de hiçbir vakit öğrenemeyeceğim ancak biliyorum ki eğer bu aşamaya kadar ulaşabildiysem ayrılmak mecburiyetinde olduğum mektebimde, arkamdan hayırla yad edilecektir ama velev ki ben pişip de yanmayı beceremediysem yine limanda bıraktıklarımız buna hakkıyla elbet karar vereceklerdir. Bu hususta kardeşlerimin hepsinden bana haklarını helal etmelerini diliyorum.

Son olarak, yazıma dua ile başlamıştım ve yine niyetim müsaadenizle dua ile bitirmektir. İnşallah bizden sonra kardeşlerimiz o kadar muvaffak olsunlar ki tüm cihan hala bir şeyler için çabalayan gençler var diye şahid olsun. Allah kardeşlerime nice başarılar nasip etsin inşallah. Bize gelince, bundan sonra mektebimizden alığımız terbiyeyi ve edindiğimiz sırrı paylaşma zamanı. Hülasa-i kelam, artık bizim için uçma vakti. Vesselam…

Faruk KARABABA      Aralık/2017     ANKARA