GÜNBEGÜN (Şiir)

                    GÜNBEGÜN
Sessizliğin ölümünü canlandırır sabahlar
Bir kuşun ömrünü barındırır ağaç
Ve gökyüzü
Her sabah bu ölüme kan ağlar
Kırılır ruhumdaki sonbahar

Toprak
Bulut her ağladığında içine çeker gözyaşlarını
Taa derinine gömer
Yoldaş olmuştur buluta
Ağlanacak omuz olmuştur

Bulut…
Örter toprağın kirli yalnızlıklarını
Kimi zaman iç çekişi
Bir sis olur toprak üstüne

Fırtına…
Kavuşamaz toprakla bulut
Bulut kararır, ümidi kaybolur
Bulut kararınca mahzunlaşır toprak
Pervane olur etrafına bir tebessümüne
Kulak ver toprağın sessiz hüznüne.

Zeynep Merve AYDAR
Kasım , 2014 Ankara