SAKLI AY

   Küçükken rüyamda tanımadığım çocuklar görürdüm. Baldan şeker bir evde oynardık. Sonra kapı çalınırdı. Her seferinde biri açardı kapıyı. Onların da tanımadığı bir adam gelirdi. Kırık bir merdiven uzatırdı. Ve her seferinde de kapıyı açan çocuk dayanamayıp merdivene çıkardı. Adam kulağına bir şeyler fısıldardı ve beraber çıkıp giderlerdi. Sonunda evde hiç çocuk kalmadı.

   Artık rüyamda bir gemi görüyorum.  Ayı sakladıkları bir gecede ilerliyor. Geminin yelkenleri aya doğru gitmek istiyor;  ama dalgalar istemiyormuşcasına tam tersi yöne vuruyor.

   Sonra uyanıyorum. Rüyamda aradığım çocuklar buradalar. Sadece gözlerimi açmamı bekliyorlar. Ama ay hala saklı.

 Aslı Beyza Tütüncü Ekim/2014/Ankara