BEN ve ben…

Kocaman bir maceradan atıyorum kendimi aşağı. Düşmek zevkli. Rüzgar heyecan verici ve ben yüreğimin kanatlarını tutkuların pençesinden kurtarmış gibiyim. Umarım isteklerim boşa çıkmaz.

Yaklaşıyorum sona, bir yandan korkuyorum bir yandan da umutlanıyorum. Acaba beni ne bekliyor? Aklımda bir şeyler var ama hiçbirinden emin değilim.İyimser halime sığınarak kendimi yatıştırıyorum.O da nesi yeni bir sima daha .Benimle birlikte.Hayalimin başucunda .Kendine yakın olduğu kadar uzakta benden ve biraz daha yaklaşıyor kendine sonra gözden kayboluyor.Artık hayallerim de başıboş.Rüzgarın kollarına teslim oluyor, yüreğimin sesine veriyorum kendimi…Ama bir şey anlamıyorum anlamıyorum çünkü anlatamıyorum yüreğime durulması gerektiğini ve irademde filizlenmiş imkansızın tohumlarını…

Bir kıvılcım daha ateş olma yolunda… Birden parlıyor yüzüme ,canımı yakıyor bana sen güç verdin diyor.Evet ona izin veriyorum peki neden?Kötülük tohumlarını yakıp onları ebedi bir uykuya hapsediyor çünkü.

Yoluma bir çok şey çıkıyor. İçlerinden en sevimlisi olan-daha doğrusu öyle görünen-tutkularım ellerimi sımsıkı tutuyor yeniden. Ve hiç bırakmıyor. bu tutuş beni hep engelliyor.Göremiyorum duyamıyorum hissettiğim tek şey  beni tutanların verdiği rahatsızlık…Kurtulmak için denediğim bir çok şey  işe yaramıyor.Ama hala bir umut var var biliyorum. İlerlerken karşıma önceden ektiğim iyilik tüm yiğitliğiyle karşıma çıkıyor ,beni esir almış tutkularımı bir bir çekiyor üzerimden,tekrar özgürleşiyorum.

Ve  yine yolun sonunu düşünmeye başlıyorum. İradem ve kalbim ellerimi kavramış durumda.İşte şimdi rahatım.Ne var ki içimde günden güne alevlenen bir şey var.Tanımlayamıyorum. Bu şey beni aşıyor gibi geliyor ilk önce sonra ise anlıyorum: Bu alev etrafımdaki soğukluğu hissettirmiyor bana, donmamı engelliyor…soğudukça daha da alevleniyor…

Hala kesin bir yol üzerinde  ihtimaller arasında yürüyorum.Yolun sonu  başta bildiğim fakat farkında olmadığım  gerçeklikler bütünüymüş…Yolun sonu ,ilk adımımın dönmüş olduğu  yönden ibaretmiş…Yüreğim bu yöne sabitleniyor ve artık ben BEN olarak devam ediyorum sonsuz sona…

             ‘ Aşkı sahibine ulaştırmak duasıyla…’

Ümran CENGERİ  Ekim/2014/Ankara